Przyznaj, że po prostu chcecie moknąć jeden dzień krócej W sumie moglibyście rozegrać to tak: środa, Małgorzata wraca z pracy, obiad, drzemka i w drogę. Bylibyście w czwartek rano, zanim jeszcze Janek się obudzi. Uszykowalibyście śniadanie i podali nam do łóżek. To byłaby prawdziwa "solidarność" rodem z Gdańska
Lechu, i tak się nie wyśpimy, bo albo wyruszymy w nocy albo przyjedziemy w nocy. Pamiętam jak z tego powodu kiedyś Janek podwoził mnie nocą do schroniska
Jak dla mnie cel osiągnięty. Koledzy walczą dalej, sprawdzając gdzieś w Czechach rzetelność prognozy pogody (śnieg i zadymka), a ja sączę sobie w ciepełku chłodnego browara
Dokładam swoje słowa podzięki za nasze spotkanie w tak urokliwym miejscu! Było super-super! Śnieżnik zaliczony, piwo-wino-whisky zaliczone... coś jeszcze było do zrobienia..? Wyprawa na czeskiego Pradziada przejdzie chyba do historii... tym bardziej, że dzięki Tomaszowi zachowaliśmy 100%-ową łączność w grupie, choćby video... Innymi słowy, gdy my walczyliśmy, Lechu w bazie miał nas na oku...
W drodze na Pradziada...
Super fotki. Małgorzata, dzięki.
Reszta ekipy - jak zapewne się domyślasz - ma konta na FB i tam na publikują swoje prace, trochę zapominając o Garniaku.
Swoją drogą było to pierwsze od dłuższego czasu spotkanie, gdzie tematy związane z Garminem znów były na porządku dziennym. Tym razem głównie za sprawą koncepcji: "Locus w smartphonie jako planner wycieczek + zegarek w roli nawigatora/komputera podróży". Wymiana doświadczeń - jak u małolatów - następowała nawet w czeskiej knajpie, podczas oczekiwania na obiad:
Wracając do spraw turystycznych. Jak dla mnie bomba. Jedno wyjście w teren + jedna samochodowa objazdówka po Kotlinie. Trzeci dzień: "regeneracja" - bardziej po objazdówce (ja nie prowadziłem, a piwo w Czechach wyborne ) niż po wycieczce.
Wyjście w teren w miarę nowymi i w miarę płaskimi ścieżkami. Z Przełęczy Puchaczówka (dzięki dla Janka za podwiezienie i dla Eweliny za towarzystwo) do Żmijowej Polany z ominięciem Czarnej Góry od strony zachodniej. Potem, znany mi doskonale czerwony szlak do schroniska. Razem nieco ponad 10 km, ale w miarę płasko:
Ze schroniska najdłuższym, ale znów niezbyt pochyłym, niebieskim szlakiem do Międzygórza. Dla mnie nowość, więc musiałem "zaliczyć". Reszta towarzystwa wybrała nieco krótszy wariant. W sumie moja trasa w całości wyniosła trochę ponad 22 km, ale za to niecałe 400m pod górę, co dla mnie ma istotne znaczenie
W sumie moglibyście rozegrać to tak: środa, Małgorzata wraca z pracy, obiad, drzemka i w drogę. Bylibyście w czwartek rano, zanim jeszcze Janek się obudzi. Uszykowalibyście śniadanie i podali nam do łóżek. To byłaby prawdziwa "solidarność" rodem z Gdańska 
